Als je, toen je een half jaar oud was, gezegd had: “Zo ben ik nu eenmaal!” dan zou je nu nog op je rug liggen, afhankelijk van anderen om te krijgen wat je nodig hebt.
Dat heb je blijkbaar niet gedaan, want je zit deze tekst te lezen.
Aan de andere kant is het niet handig om van een 4 jarige te verwachten dat ze een gecompliceerde wiskundige vergelijking kunnen oplossen, al zijn er natuurlijk uitzonderingen.
Aan kinderen kun je zien dat er een innerlijke drang tot ontwikkeling is, en dat alles zijn tijd heeft. En dat leren niet vanzelf gaat. Kinderen oefenen de hele dag. Dat noemen we spelen, maar als je goed kijkt kun je zien dat het met volle inzet en overtuiging (en soms met volle frustratie) gaat.

Ik ben er van overtuigd dat volwassenen kunnen leren een fitter, vrijer, zelfstandiger, liefdevoller en vrolijker mens te worden. En net als leren lopen, het gaat niet helemaal vanzelf.

Leven is ontwikkelen. Ontwikkelen houdt beweging in. Er achter zien te komen wat je werkelijk wilt, en daar ook de stappen voor ondernemen om dat te bereiken, geeft vaak wel wat onrust. Jezelf leren kennen, met je talenten én beperkingen is een levenslang (misschien wel meerdere levens lang) avontuur. Maar we hoeven het niet alleen te doen. Ik ben in mijn leven mensen en methodes tegen gekomen die mij verder geholpen hebben, wellicht kan ik jou helpen weer een stap verder te komen.